از همه با فریاد خواسته بود فرار کنند اما خودش به جای فرار، به سمت خطر رفت تا جان عده‌ زیادی را نجات دهد. شهرام محمدی، کارگر شجاع فداکار خوزستانی اهل ایذه که جلو انفجار شیر اصلی گاز هگزان پتروشیمی مارون ماهشهر را گرفت، حالا با بیش از ۵۰ درصد سوختگی، بیهوش روی تخت بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستانی در شمال تهران دراز کشیده و تحت عمل جراحی ترمیم پوست قرار گرفته است. اما مسئولان پتروشیمی مارون -با وجود عملکرد سریع، از ابتدای این حادثه تلاش کرده‌اند تا در این باره اطلاع‌رسانی نکنند. حتی خود این حادثه که می‌توانست به فاجعه‌ای بزرگ منجر شود تا ۳ روز از چشم رسانه‌های داخلی پنهان ماند. اما مگر می‌شود مساله‌ای به این بزرگی و فداکاری مهم یک کارگر را تا ابد مخفی نگه داشت؟

بخش مراقبت‌های ویژه سوختگی این بیمارستان در تماس تلفنی هم اطلاعاتی نمی‌دهد و انتشار هر گونه اطلاعات را به عهده نماینده پتروشیمی در بیمارستان می‌گذارد، نماینده‌‌ای که هرچند در پیگیری مسائل درمانی همکار خود بسیار جدی است اما برای خبر گرفتن از شهرام محمدی، خبری از او نیست.
شاهدان عینی می گویند این حادثه اگر به انفجاری بزرگ منجر می‌شد مشخص نبود چه تعداد آدم می‌سوختند و چند میلیون دلار خسارت مالی به این مجتمع ملی پتروشیمی وارد می‌شد. در زمان این حادثه، سه‌شنبه‌ی پیش (نهم تیرماه) حدود ۱۴۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر کارگر پتروشیمی مارون سر کار حاضر بودند. مسئولان پتروشیمی مارون ماهشهر در مورد مسائل درمانی شهرام محمدی عملکرد سریع و خوبی داشته‌اند. همراه شهرام محمدی در بیمارستان می‌گوید: «بعد از وقوع حادثه فورا هواپیمای بیمارستانی از تهران آمد. درون هواپیما تعداد زیادی پرسنل درمانی حضور داشتند و شهرام را خیلی سریع به تهران آوردند.»
کارگران پتروشیمی مارون می‌گویند: «گاهی واشرهای این لوله‌ها خراب می‌شوند این موضوع یک مساله آنی است و نمی‌توان آن را پیش بینی کرد. اگر هم اتفاق به انفجار منجر شود، ممکن است لوله‌ها و مخازن دیگر هم منفجر شود. گازی که در هوا منتشر شده پس از انفجار حالتی را به وجود می‌آورد که انگار هوا آتش گرفته است.»
شهرام محمدی کارگر شجاع ۳۴ ساله پتروشیمی مارون ماهشهر ۱۳ سال سابقه کار دارد و متولد شهر ایذه در استان خوزستان است. او پدر چهار فرزند خردسال است، یکی از چند میلیون کارگر زحتمکش ایرانی است که شرایط ویژه‌ای اقتصادی را در سال‌های اخیر تجربه می‌کنند. براساس آمارها سطح دستمزد ساعتی در ایران در مقایسه با نرخ تورم و همچنین نسبت به بسیاری از کشورهای منطقه و سایر کشورهای جهان پایین است و کارگران ایرانی با مشکلاتی چون کار بدون قرارداد، قرارداد سفید امضا، معوقه‌های دستمزد و اخراج روبرو هستند.