رود به تمام دوستانم ریحانه دومی هم در آستانه اعدام است از تمام دوستانم دعوت میکنم به یاری رساندن به خواهرم سحر مهابادی منفرد اگر چنین شود که نباید بشود تاسف خوردن دیگر سودی ندارد جان یک انسان در خطر است بیایم این زن ستیزی را در ایران نابود کنیم جناب محمد علی فروغی حداری وکیل بانو سحر ما را از وضعیت بانو مطلع میکنند.
ﻣﻬﺎﺑﺎدی :: ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮاﻫﻢ ﺑﻤﯿﺮم اﯾﻦ را ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ؟
دوﺷﻨﺒﻪ ۱۷ ﺷﻬﺮﯾﻮر ۱۳۹۳ ﻣﻦﻧﻤﯿﺨﻮاﻫﻢ ﺑﻤﯿﺮم اﯾﻨﺮا ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ؟ ﺑﺎ
ﻓﻘﺮ و ﻧﺪاری ﺑﺰرگ ﺷﺪم ، ﺑﻨﻈﺮم زﻣﯿﻦ زﯾﺮ ﭘﺎﯾﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﮑﺎن ﻣﯿﺨﻮرد ، اﻧﮕﺎر زﻣﯿﻦ ﻣﺤﮑﻢ ﻧﯿﺴﺖ ، اﻧﮕﺎر ﻣﻮﺟﻮداﺗﯽ
ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻤﺸﺎن ﻧﻤﯽ ﮔﺬارﻧﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ راﺣﺖ ﺑﮑﺸﻢ . ﻣﻦ ﺳﺤﺮم آﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﻣﺮاﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ ؟ ﻣﻦ ﯾﮏ
ﻣﻮﺟﻮد در ﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ و ﻋﺎﺻﯽ و ﺗﻨﻬﺎ و زﺧﻢ ﺧﻮرده ام ؛ ﻫﺮ وﻗﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻨﺎب دار ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ آﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﺻﺪای
دﻧﺪاﻧﻬﺎﯾﻢ را ﻣﯽ ﺷﻨﻮد ، ﮐﻪ ﯾﮏ دﻓﻌﻪ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﺨﻮرﻧﺪ ؟ آﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺪ ﭘﯿﺮ ﺷﺪن در ﻋﻨﻔﻮان ﺟﻮاﻧﯽ ﯾﻌﻨﯽ
ﭼﻪ ؟ آﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺪ اﺣﺴﺎس ﯾﮏ ﻣﺤﮑﻮم ﺑﻪ اﻋﺪام در ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﻫﻮا ﺗﺎرﯾﮏ ﻣﯿﺸﻮد ﮐﺪام اﺳﺖ ؟ آﯾﺎ
ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺪ ﭼﻘﺪر از ﻣﺮگ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ، اﯾﻨﺮا ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ؟ ﭘﺪرم
، ﭘﺪر ﻋﺰﯾﺰ ﺗﺮ از ﺟﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ ﻫﻤﻪ زﻧﺪﮔﯿﺶ را ﺑﻔﺮوﺷﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﻧﺠﺎت ﯾﺎﺑﻢ ﺷﻨﯿﺪم دﯾﺮوز ﮔﻔﺖ
ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ ﺑﺠﺎی ﻣﻦ او را اﻋﺪام ﮐﻨﻨﺪ ، ای داد و ﺑﯿﺪاد اﯾﻦ ﭼﻪ دﻧﯿﺎﯾﯽ اﺳﺖ ؟ ﻣﻐﺰم ﺗﻮان ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ .
ﻧﺪارد دﺧﺘﺮی
ﺳﺒﮏ ﺑﺎل ﺑﻮدم ﮐﻪ در ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﺑﻪ ازدواج ﺗﻦ دادم و رﻓﺘﻦ زﯾﺮ ﯾﮏ ﺳﻘﻒ ﺑﺎ ﻣﺮدی ﮐﻪ در ﻣﺠﻤﻮع ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ
را زﯾﺎد درک ﻧﻤﯿﮑﺮدﯾﻢ ﺑﻪ ﺟﻨﺠﺎل و ﻫﯿﺎﻫﻮ و آﺷﻮب داﺋﻤﯽ در ﺧﺎﻧﻪ و زﯾﺮ ﯾﮏ ﺳﻘﻒ ﺑﺎ ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺑﺎ او ﻫﻢ
ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم اﻧﺠﺎﻣﯿﺪ و ﻣﻦ در دﻟﻢ و در ﻣﻐﺰم و در زﻧﺪﮔﯿﻢ ﻫﻤﻮاره اﯾﻦ ﻫﯿﺎﻫﻮ و اﯾﻦ ﺳﺮ و ﺻﺪا را ﺑﺎ ﺧﻮد
ﺣﻤﻞ ﻣﯿﮑﺮدم . ﺗﺎ آن روز ﻫﻮﻟﻨﺎک ﮐﻪ ﺗﯿﻎ ﯾﮏ ﭼﺎﻗﻮ را دﯾﺪم و از وﺣﺸﺖ ﻣﺮگ دﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﺎﻗﻮ ﺑﺮدم و اﮐﻨﻮن
ﺳﺎﻟﻬﺎ اﺳﺖ ﮐﻪ زﯾﺮ ﺳﺎﯾﻪ ﻃﻨﺎب وﺣﺸﺘﻨﺎک دار زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ و ﻫﺮ روز را ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﺮاس ﺑﻪ ﺷﺐ ﻣﯽ رﺳﺎﻧﻢ
. آﯾﺎ ﻓﺮﯾﺎد رﺳﯽ ﻫﺴﺖ ؟ ﻣﻤﮑﻨﺴﺖ
ﻫﻤﯿﻦ روزﻫﺎ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﻓﺮدا و ﯾﺎ ﭘﺲ ﻓﺮدا ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺑﻪ اﻃﺎﻗﯽ ﮐﻪ از آﻧﺠﺎ وﺣﺸﺖ دارم . ﻣﻦ
ﻧﻤﯿﺨﻮاﻫﻢ ﺑﻤﯿﺮم اﯾﻨﺮا ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ؟.
دوﺷﻨﺒﻪ ۱۷ ﺷﻬﺮﯾﻮر ۱۳۹۳ ﻣﻦﻧﻤﯿﺨﻮاﻫﻢ ﺑﻤﯿﺮم اﯾﻨﺮا ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ؟ ﺑﺎ
ﻓﻘﺮ و ﻧﺪاری ﺑﺰرگ ﺷﺪم ، ﺑﻨﻈﺮم زﻣﯿﻦ زﯾﺮ ﭘﺎﯾﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﮑﺎن ﻣﯿﺨﻮرد ، اﻧﮕﺎر زﻣﯿﻦ ﻣﺤﮑﻢ ﻧﯿﺴﺖ ، اﻧﮕﺎر ﻣﻮﺟﻮداﺗﯽ
ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻤﺸﺎن ﻧﻤﯽ ﮔﺬارﻧﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ راﺣﺖ ﺑﮑﺸﻢ . ﻣﻦ ﺳﺤﺮم آﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﻣﺮاﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ ؟ ﻣﻦ ﯾﮏ
ﻣﻮﺟﻮد در ﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ و ﻋﺎﺻﯽ و ﺗﻨﻬﺎ و زﺧﻢ ﺧﻮرده ام ؛ ﻫﺮ وﻗﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻨﺎب دار ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ آﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﺻﺪای
دﻧﺪاﻧﻬﺎﯾﻢ را ﻣﯽ ﺷﻨﻮد ، ﮐﻪ ﯾﮏ دﻓﻌﻪ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﺨﻮرﻧﺪ ؟ آﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺪ ﭘﯿﺮ ﺷﺪن در ﻋﻨﻔﻮان ﺟﻮاﻧﯽ ﯾﻌﻨﯽ
ﭼﻪ ؟ آﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺪ اﺣﺴﺎس ﯾﮏ ﻣﺤﮑﻮم ﺑﻪ اﻋﺪام در ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﻫﻮا ﺗﺎرﯾﮏ ﻣﯿﺸﻮد ﮐﺪام اﺳﺖ ؟ آﯾﺎ
ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺪ ﭼﻘﺪر از ﻣﺮگ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ، اﯾﻨﺮا ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ؟ ﭘﺪرم
، ﭘﺪر ﻋﺰﯾﺰ ﺗﺮ از ﺟﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ ﻫﻤﻪ زﻧﺪﮔﯿﺶ را ﺑﻔﺮوﺷﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﻧﺠﺎت ﯾﺎﺑﻢ ﺷﻨﯿﺪم دﯾﺮوز ﮔﻔﺖ
ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ ﺑﺠﺎی ﻣﻦ او را اﻋﺪام ﮐﻨﻨﺪ ، ای داد و ﺑﯿﺪاد اﯾﻦ ﭼﻪ دﻧﯿﺎﯾﯽ اﺳﺖ ؟ ﻣﻐﺰم ﺗﻮان ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ .
ﻧﺪارد دﺧﺘﺮی
ﺳﺒﮏ ﺑﺎل ﺑﻮدم ﮐﻪ در ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﺑﻪ ازدواج ﺗﻦ دادم و رﻓﺘﻦ زﯾﺮ ﯾﮏ ﺳﻘﻒ ﺑﺎ ﻣﺮدی ﮐﻪ در ﻣﺠﻤﻮع ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ
را زﯾﺎد درک ﻧﻤﯿﮑﺮدﯾﻢ ﺑﻪ ﺟﻨﺠﺎل و ﻫﯿﺎﻫﻮ و آﺷﻮب داﺋﻤﯽ در ﺧﺎﻧﻪ و زﯾﺮ ﯾﮏ ﺳﻘﻒ ﺑﺎ ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺑﺎ او ﻫﻢ
ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم اﻧﺠﺎﻣﯿﺪ و ﻣﻦ در دﻟﻢ و در ﻣﻐﺰم و در زﻧﺪﮔﯿﻢ ﻫﻤﻮاره اﯾﻦ ﻫﯿﺎﻫﻮ و اﯾﻦ ﺳﺮ و ﺻﺪا را ﺑﺎ ﺧﻮد
ﺣﻤﻞ ﻣﯿﮑﺮدم . ﺗﺎ آن روز ﻫﻮﻟﻨﺎک ﮐﻪ ﺗﯿﻎ ﯾﮏ ﭼﺎﻗﻮ را دﯾﺪم و از وﺣﺸﺖ ﻣﺮگ دﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﺎﻗﻮ ﺑﺮدم و اﮐﻨﻮن
ﺳﺎﻟﻬﺎ اﺳﺖ ﮐﻪ زﯾﺮ ﺳﺎﯾﻪ ﻃﻨﺎب وﺣﺸﺘﻨﺎک دار زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ و ﻫﺮ روز را ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﺮاس ﺑﻪ ﺷﺐ ﻣﯽ رﺳﺎﻧﻢ
. آﯾﺎ ﻓﺮﯾﺎد رﺳﯽ ﻫﺴﺖ ؟ ﻣﻤﮑﻨﺴﺖ
ﻫﻤﯿﻦ روزﻫﺎ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﻓﺮدا و ﯾﺎ ﭘﺲ ﻓﺮدا ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺑﻪ اﻃﺎﻗﯽ ﮐﻪ از آﻧﺠﺎ وﺣﺸﺖ دارم . ﻣﻦ
ﻧﻤﯿﺨﻮاﻫﻢ ﺑﻤﯿﺮم اﯾﻨﺮا ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ؟.
No comments:
Post a Comment